صبح صادق

اعتماد به نفس3

با اطمينان صحبت كنيد
به كلمات خود توجه كنيد
كلماتي كه استفاده مي كنيد، به احساسي كه در بارة خود تان داريد، شكل مي دهند. بعضي
كلمه ها مخرب هستند و بعضي ديگر نيرو دهنده اند.
انتخاب كردن، نوعي قدرت است
نشان مي دهند كه شما درمانده ايد، در حالي كه كلماتي مثل ،« من نمي توانم » كلماتي مثل
نشان دهندة اعتماد به نفس و قدرت شما است. ،« من اين راه را انتخاب نمي كنم »
ضمير ناخود آگاه شما مي شنود
را مي شنود، آن را نشانة ضعف « من نمي توانم » زماني كه ناخود آگاه شما، پيام هايي مثل
خود مي داند.
جملات نيرو دهنده را جايگزين چنين جملات تضعيف كننده اي كنيد تا به ناخود آگاه
شما بگويد كه شما واقعاً بر خو دتان مسلط هستيد.
كلمه هاي قدرت
را « تجربه آموزند ه است » كلمه هاي منفي را از خزانة لغات خود پاك كنيد، عبارت
كنيد. « وحشت ناك است » جايگزين عبارت
بسازيد و… ،« اشتباه از من نيست » را جايگزين « من كاملاً مسئول هستم » عبارت
به اين ترتيب، نه تنها عزت نفس شما افزايش مي يابد، بلكه شيوه اي كه ديگران با شما
رفتار مي كنند نيز تغيير مي يابد.
هديه ها را ببينيد
به جاي آنكه مشكلات زندگي را مانعي بر سر راه خود بدانيد، آ نها را به عنوان
فرصت هاي مناسب ببينيد، در را به روي رشد و تكامل خود باز كنيد، هر بار كه فرصتي
براي افزايش ظرفيت خود پيدا مي كنيد، سعي كنيد با حل آن مشكل دنياي اطراف تان را
هموار سازيد، در اين صورت بيشتر احساس قدرت و اعتماد به نفس خواهيد كرد.
كليد آسايش خاطر
افرادي كه مجبور شده اند با هولناك ترين ترس هاي خود رو به رو شوند و در مقابله با
خود را قوي تر كرده اند. « من قوي » ، آن سربلند بيرون آيند
فراموش نكنيد، آسايش خاطر با داشتن هر چيز به دست نمي آيد، بلكه نحوة برخورد
با آنها مهم است.
محدوديت هاي خود را كاهش دهيد
قلمرو راحتي
بسياري از ما دوست داريم در محدوده اي فعاليت كنيم كه در آن محدوده راحت
باشيم و خارج از آن ناراحت. براي مثال: ممكن است با رضايت تمام براي دوست ي ا
همكار خود كاري بكنيد، ولي به كساني كه مقام بالاتري از شما دارند، نزديك نشويد.
توجه كنيد كه چه شرايطي در زندگي شما را ناراحت مي كند، از آنها پرهيز كنيد.
شروع كنيد به خطركردن هاي كوچك
از خطركردن هاي كوچك شروع كنيد، تا قلمرو ر احتي خود را افزايش دهيد ، ب ه
كسي كه احساس مي كنيد از او وحشت داريد، تلفن كنيد. با غرور به رستوراني قدم
بگذاريد كه پيش از آن نمي توانستيد به تنهايي وارد آن شويد و…
نگران نباشيد… اگر چيزي پيش بيايد، شما از عهدة آن بر مي آييد.
به رشد اعتماد به نفس خود توجه كنيد
هر بار كه از قلمرو راحتي خود بيرون مي رويد و خطر مي كنيد، اعتماد به نفس شما
هم اندكي افزايش مي يابد و دنياي شما بزرگ و بزرگ تر مي شود.
افزايش قلمرو راحتي شما باعث مي شود كه با وجود هرگونه ترس و خطر باز ه م
تجربه كنيد، به اين وسيله هر خطري در نظر تان آسان و آسان تر مي شود.
شما تنها نيستيد
هر كسي در موقعيتي احساس ترس مي كند
تنها شما نيستيد كه وقتي در قلمرو و نا آشنايي قرار مي گيريد، ترس را تجربه مي كنيد،
بيشتر افراد چنين چيزي را احساس مي كنند.
در حقيقت همة ما انسان هستيم و احساس هاي مشابهي داريم، ترس استثنا نيست.
فقط به نظر مي رسد كه ديگران نمي ترسند
ممكن است فكر كنيد كه ديگران - مخصوصاً افراد مشهور و مهم - خوشبخت
هستند، چون نمي ترسند كه خطر كنند، مطمئن باشيد كه اين طور نيست! آنها هم مجبور
شده اند با ترسي عظيم كنار بيايند و خود را به جايي بكشند كه امروز هستند… و هنوز هم
دارند كنار مي آيند!
ترس هيچ وقت از بين نمي رود
تا وقتي كه شما تصميم داشته باشيد، قابليت هاي خود را گسترش دهيد و افق ها ي
فكري تان را گسترده نماييد، ترس را هم تجربه خواهيد كرد.
اين خصوصيت بشر است، ولي همين كه كم كم اعتماد به نفس شما افزايش مي يابد،
تحمل احساس ترس هم آسان و آسان تر مي شود، و به اين ترتيب آن را از بين مي بريد!

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

اعتماد به نفس

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

اعتماد به نفس

چند نکته در مورد اعتماد به نفس برگرفته از کتاب 135 نکته اعتماد به نفس
هميشه مسير رو به بالا را انتخاب كنيد
( منِ قويF0 (
1
درون شما، جايي پر از نشاط، خلاقيت، فراست، صلح، دوستي، قدرت، عشق و همة
چيزهاي خوب وجود دارد، ما آن را منِ قوي مي ناميم. اگر در اين محل اعتماد به نفس
شما بالا برود، همه چيز در دنيا به نظر تان صحيح مي آيد.
( منِ ضعيفF1 (
2
در كنار آن جايي خوب جاي ديگر هم هست، جايي كه پر از شك و ترديد است، پر
از ترس، خشم، درماندگي و تمام چيز هاي منفي است. ما به اين قسمت از وجود شما
در اين قسمت از وجود شما اعتماد به نفس كم است، و همه چيز « من ضعيف » مي گوييم
به نظر تان اشتباه مي آيد.
فكركردن به من ضعيف يك عادت است
بله، فكر كردن به من ضعيف فقط يك عادت است، اما تجربه نشان داده است كه اين
اگر ياد بگيريد كه .« من قوي » عادت ها مي توانند از بين بروند. چطوري؟ با فكر كردن به
به من قوي فكر كنيد، ترس شما كاهش و اعتماد به نفس شما افزايش مي يابد.
است، ولي از آنجا كه در « من بالاتر » يا « من برتر » آمده كه به معني Higher self -1 در متن اصلي
ترجمة متون روان شناسي موجود، براي كلمات ديگري از اين معادل ها استفاده شده است، براي عدم
به كار برده ايم. « من قوي » تداخل اين مفهوم، در اين كتاب
است و در اين كتاب از « من كهتر » يا « پايين تر » آمده كه به معني من Lower self -2 در متن اصلي
استفاده مي كنيم. « من ضعيف »
فكر مي كند « من قوي » كسي بشويد كه هميشه به
با اين حساب تكليف شما مشخص است و آن پيمودن مراحل لازم براي فكر كردن به
است. بسياري از اين مراحل در اين كتاب كوچك گنجانده شده است. « من قوي »
فكر مي كنيد؟ « من قوي » از كجا بفهميد كه به
وقتي كه به چيز هاي نشاط آور فكر مي كنيد؛ زماني كه خلاق هستيد؛ وقتي كه با نگ ا ه
عميق به اطراف تان نگاه مي كنيد؛ وقتي كه صلح، دوستي، قدرت، دوست داشتن و از اين
سير مي كنيد و « من قوي » قبيل چيز هاي خوب توي فكر هاي تان است؛ بدانيد كه در دنياي
اين مراحل را طي مي نماييد.
فكر مي كنيد؟ « منِ ضعيف » از كجا فهميد كه به
و بر عكس، زماني كه در كار ها با ترديد و دو دلي رو به رو هستيد، وقتي با ترس
طرف كار ها مي رويد، وقتي كه زود خشمگين مي شويد، وقتيز ود احساس درماندگي
من » مي كنيد، وقتي كه همه چيز در نظر تان منفي و يأس آور است، بدانيد كه در دنياي
قرار داريد. و آن وقت درست همان لحظه اي است كه بايد مسير تان را عوض « ضعيف
كنيد.
مسيري رو به بالا انتخاب كنيد.
آگاهي شروع خوبي است
سري به جعبة پچ پچ بزنيد!
را پچ پچ مي دانيم. صدايي كه هميشه در گوش شما وزوز « من ضعيف » ما صداي
من خوب نيستم، من هيچ وقت پيشرفت نمي كنم ، همه از من بهترند ، هم ه » : مي كند
اين پچ پچ ها اعتماد به نفس شم ا را از بين .« كار هاي شان را بهتر از من انجام مي دهند
مي برند.
كمك! نمي توانم آن صدا را خاموش كنم!
بله، از وقتي كه از وجود جعبة پچ پچ باخبر شده ايد، ديگر نمي توانيد صداي آن را
خاموش كنيد. همه جا اين صدا به گوش تان مي رسد. توي رختخواب، در حمام و موقع
دوش گرفتن، در رانندگي، حتي سر ميز غذا و… سعي و تلاش پچ پچ اين است كه با
افكار ترسناك و احمقانه در شما نفوذ كند.
داشتن آگاهي، به شما خبر مي دهد كه حالا وقت عمل كردن است
از زماني كه از وجود صداي پچ پچ باخبر شديد، بهتر مي توانيد از شر آن خلا ص
شويد، (حتي اگر به طور ديوانه وار در درون شما نفوذ كرده باشد)! اما اگر به كلي از اين
صداي آرام موذي بي خبر باشيد و يا تا امروز در شما به روز نكرده باشد، از آن در امان
هستيد.
جعبة پچ پچ را دور بيندازيد
اين كار بسيار آسان است، براي خاموش كردن اين پچ پچ ها، كافي است كه به جاي
.« شما به اندازة كافي خوب هستيد » : را بشنويد، صدايي كه مي گويد « من قوي » آن صداي
صدايي كه شما را در جهت تكامل هدايت مي كند تا بدانيد واقعاً كه هستيد.

بهترين را تأييد كنيد
تأييدهاي مثبت: وسيلة ابراز شگفت انگيز
.« همه چيز خوب است » : تأييد مثبت، حالتي است كه به شما مي گويد
تكرار دائمي اين تأييدها به شما كمك مي كند، پيام هاي منفي صداي پچ پچ را از خود
دور كنيد و اعتماد به نفس تان را ترميم نماييد.
كار تأييدها
فقط مثبت حرف زدن، مثبت فكر كردن يا نوشتن افكار مثبت است كه ما را از لحاظ
جسمي، ذهني و روحيه قوي تر مي سازد. حالا چه به آن جمله ها ايمان داشته باشيم يا نه.
آنها كودكي را كه درون ماست آرام مي كنند و سالم نگه مي دارند.
آنها جادو مي كنند!
همه چيز كامل اتفاق مي افتد
حتي اگر اوضاع بر وفق مراد » : اين را بار ها و بار ها تكرار كنيد، خلاصة كلام اين است
ما نيست، اما باور دارم كه خير من در اين چيزي است كه دارد اتفاق مي افتد. من از تمام
.« آنها درس مي گيرم و تكامل مي يابم
همه چيز را رو به راه مي كنم
تكرار اين باور در ذهن مي تواند هنگام پيش آمدن مشكل احساس عجيبي از آرامش به
هر چيزي كه در زندگي پيش بيايد، حتي اگر پولم را از دست بدهم يا مريض » : شما بدهد
.« شوم، اوضاع را رو به راه مي كنم
با اين باور شما مي توانيد، هر مشكلي كه در زندگي براي تان پيش بيايد به آساني حل
كنيد.

انگار مي شود…
.« انكار مي شود » : تأييدها مثل عمل كردن به اين باور است
اگر به مدت طولاني اين طوري عمل كنيد كه انگار مي شود…، ذهن شما اين امكان را
به وجود مي آورد كه هر كاري را بتوانيد انجام دهيد، و در نهايت همان طور هم مي شود.
من قدرتمند و دوست داشتني هستم و در وجودم چيزي نيست كه » : دائم به خود بگوييد
سپس شاهد رشد اعتماد به نفس خود باشيد. .« از آن بترسم
تكرار، كليدي راه گشاست
در وجود خود « من قوي » وقتي بار ها و بار ها خود را تأييد كنيد، كم كم متوجه صداي
روز به « من ضعيف » مي شويد. هرچه مي گذرد اين صدا رسا تر مي شود، در حالي كه صداي
روز ضعيف و ضعيف تر مي گردد.
آن وقت خواهيد ديد كه چه احساس آرامش خاطري مي كنيد!
متوجه تغيير ها باشيد
وقتي بارها و بارها خود تان را تأييد كنيد، به تنها تغييرات نافذي در شما به وجود
مي آيد، بلكه رفتار و احساس شما هم تغيير مي كند و عكس العمل دنيا به شما مثبت ت ر
مي شود.
ورود خوبي ها
همان طور كه شما قدرتمند و با محبت مي شويد، افراد سالم تري هم به زندگي خود
وارد مي كنيد، مثل بعضي جذابيت ها كه افراد را به خود جذب مي كنند. افراد هرچه
مثبت تر باشند، انرژي بيشتري را به زندگي خود وارد مي كنند.
تأييدها را جزئي از زندگي خود قرار دهيد
آن قدر آزمايش و تكرار كنيد تا بفهميد كه در هر زمان، چه چيز هاي مثبتي براي
روحية شما مناسب تر است. سپس دور و بر خود را با اين افكار مثبت پر كنيد… روي ميز
تحرير خود، روي آينه خود… يا هر جايي كه بتوانيد به ياد بياوريد، شما واقعا چ قدر
قدرتمند و دوست داشتني هستيد.
خود اعتماد كنيد « من قوي » به
در وجود شما چيزي نيست كه از » : شما هميشه واقعيت را به شما مي گويد « من قوي »
شماست كه هميشه به شما دروغ مي گويد و القاء مي كند كه: « من ضعيف » آن بترسيد. اين
.« بايد از هر چيزي كه داريد بترسيد »
شما ترجيح مي دهيد كه به كدام صدا گوش دهيد؟
به من چه مي گويد؟ « من قوي »
تان در « من قوي » هر وقت كه در زندگي خود نگران چيزي شديد، مجسم كنيد كه
چنين شرايطي به شما چه مي گويد. جواب آن را بنويسيد. اگر صداي من قوي را بشنويد،
نگران نباش! همه چيز رو به راه » : خواهيد دانست كه به نوعي به شما يادآوري مي كند
.« است
مي گذارم، پيش بيايد… و به نتيجة آن اطمينان دارم
در مورد هدف هاي بزرگ، شما تلاش تان را بكنيد و بگذاريد هرچه مي شود، بشود؛ به
نتيجة آن اطمينان داشته باشيد، آن وقت من قوي شما حس گره گشايي خود را ايجاد
به شما يادآوري ،« من رها مي كنم… و اطمينان دارم » : مي كند. تكرار پشت سر هم اين تأييد
مي كند كه در تمام تجربه هاي زندگي منتظر نعمت هاي خدا داد باشيد.
تمرين را حفظ كنيد!
ما هر روز در زندگي با ادعاهاي جديدي رو به رو مي شويم، اين موضوع زمينة خوبي
« من قوي » براي ماست كه روزانه تأييدهاي مطلوب خود را تمرين كنيم تا ما را در قلمرو
نگه دارد. آن وقت مي بينيم كه آنجا چه جاي فوق العاده اي براي گذراندن بقية زندگ ي
ماست!

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

روزه ورمضان در کلام اهل بیت

1-پایه هاى اسلام

قال الباقر علیه السلام:

«بنى الاسلام على خمسة اشیاء، على الصلوة و الزکاة و الحج و الصوم و الولایه.» ؛

امام باقر علیه السلام فرمود:

اسلام بر پنج چیز استوار است، برنماز و زکات حج و روزه و ولایت .(فروع کافى، ج 4 ص 62، ح 1)

2-فلسفه روزه

قال الصادق علیه السلام:

انما فرض الله الصیام لیستوى به الغنى و الفقیر.

امام صادق علیه السلام فرمود:

خداوند روزه را واجب کرده تا بدین وسیله دارا و ندار (غنى و فقیر) مساوى گردند.

(من لا یحضره الفقیه، ج 2 ص 43، ح 1)

3-روزه آزمون اخلاص

قال امیرالمومنین علیه السلام:

«فرض الله … الصیام ابتلاء لاخلاص الخلق» ؛ امام على علیه السلام فرمود: خداوند روزه را واجب کرد تا به وسیله آن اخلاص خلق را بیازماید.

(نهج البلاغه، حکمت 252 )

4-روزه یاد آور قیامت

قال الرضا علیه السلام:

انما امروا بالصوم لکى یعرفوا الم الجوع و العطش فیستدلوا على فقر الاخر.

امام رضا علیه السلام فرمود:

مردم به انجام روزه امر شده اند تا درد گرسنگى و تشنگى را بفهمند و به واسطه آن فقر و بیچارگى آخرت را بیابند.

(وسائل الشیعه، ج 4 ص 4 ح 5 علل الشرایع، ص 10 )

5-روزه زکات بدن

قال رسول الله صلى الله علیه و آله لکل شیئى زکاة و زکاة الابدان الصیام.

رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود:

براى هر چیزى زکاتى است و زکات بدنها روزه است.

(الکافى، ج 4، ص 62، ح 3 )

6-روزه سپر آتش

قال رسول الله صلى الله علیه و آله:

الصوم جنة من النار.

رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود:

روزه سپر آتش (جهنم) است. «یعنى بواسطه روزه گرفتن انسان از آتش جهنم در امان خواهد بود.»

(الکافى، ج 4 ص 162)

7-اهمیت روزه

الصوم فى الحر جهاد.

رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: روزه گرفتن در گرما، جهاد است.

(بحار الانوار، ج 96، ص 257 )

8-روزه نفس

قال امیرالمومنین علیه السلام

«صوم النفس عن لذات الدنیا انفع الصیام.»

؛ امیرالمومنان على علیه السلام فرمود: روزه نفس از لذتهاى دنیوى سودمندترین روزه هاست.

غرر الحکم، ج 1 ص 416 ح 64

9-روزه واقعى

قال امیرالمۆمنین علیه السلام

«الصیام اجتناب المحارم کما یمتنع الرجل من الطعام و الشراب.»

امام على علیه السلام فرمود: روزه پرهیز از حرامها است همچنانکه شخص از خوردنى و نوشیدنى پرهیز مى کند.

(بحار ج 93 ص 249 )

10-برترین روزه

قال امیرالمومنین علیه السلام

«صوم القلب خیر من صیام اللسان و صوم اللسان خیر من صیام البطن.»

امام على علیه السلام فرمود: روزه قلب بهتر از روزه زبان است و روزه زبان بهتر از روزه شکم است.

(غرر الحکم، ج 1، ص 417، ح 80 )

11-روزه چشم و گوش

قال الصادق علیه السلام

«اذا صمت فلیصم سمعک و بصرک و شعرک و جلدک.»

امام صادق علیه السلام فرمود: آنگاه که روزه مى گیرى باید چشم و گوش و مو و پوست تو هم روزه دار باشند.«یعنى از گناهان پرهیز کند.»

(الکافى ج 4 ص 87، ح 1)

12- روزه اعضا و جوارح

عن فاطمه الزهرا سلام الله علیها

«ما یصنع الصائم بصیامه اذا لم یصن لسانه و سمعه و بصره و جوارحه.»

حضرت زهرا علیها السلام فرمود: روزه دارى که زبان و گوش و چشم و جوارح خود را حفظ نکرده روزه اش به چه کارش خواهد آمد.

(بحار، ج 93 ص 295 )

13-روزه ناقص

قال الباقر علیه السلام :

«لا صیام لمن عصى الامام و لا صیام لعبد ابق حتى یرجع و لا صیام لامراة ناشزة حتى تتوب و لاصیام لولد عاق حتى یبر. »

امام باقر علیه السلام فرمود:

روزه این افراد کامل نیست:

1 - کسى که امام (رهبر) را نافرمانى کند.

2 - بنده فرارى تا زمانى که برگردد.

3 - زنى که اطاعت شوهر نکرده تا اینکه توبه کند.

4 - فرزندى که نافرمان شده تا اینکه فرمانبردار شود.

(بحار الانوار ج 93، ص 295.)

14-روزه بى ارزش

قال امیرالمومنین علیه السلام

«کم من صائم لیس له من صیامه الا الجوع و الظما و کم من قائم لیس له من قیامه الا السهر و العناء.»

امام على علیه السلام فرمود:

چه بسا روزه دارى که از روزه اش جز گرسنگى و تشنگى بهره اى ندارد و چه بسا شب زنده دارى که از نمازش جز بیخوابى و سختى سودى نمى برد. (نهج البلاغه، حکمت 145)

15-روزه و صبر

عن الصادق علیه السلام فى قول الله عزوجل

«واستعینوا بالصبر و الصلوة »

قال: الصبر الصوم.

امام صادق علیه السلام فرمود: خداوند عزو جل که فرموده است: از صبر و نماز کمک بگیرید، صبر، روزه است.

(وسائل الشیعه، ج 7 ص 298، ح 3 )

16-روزه و صدقه

قال الصادق علیه السلام

«صدقه درهم افضل من صیام یوم.»

امام صادق علیه السلام فرمود : یک درهم صدقه دادن از یک روز روزه مستحبى برتر و والاتر است.

(وسائل الشیعه، ج 7 ص 218، ح 6 )

17-پاداش روزه

قال رسول الله صلى الله علیه و آله: قال الله تعالى

«الصوم لى و انا اجزى به » ؛

رسول خدا فرمود خداى تعالى فرموده است: روزه براى من است و من پاداش آن را مى دهم.

(وسائل الشیعه ج 7 ص 294)

18-جرعه نوشان بهشت

قال رسول الله صلى الله علیه و آله

«من منعه الصوم من طعام یشتهیه کان حقا على الله ان یطعمه من طعام الجنة و یسقیه من شرابها.»

رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود:

کسى که روزه او را از غذاهاى مورد علاقه اش باز دارد برخداست که به او از غذاهاى بهشتى بخورانند و از شرابهاى بهشتى به او بنوشاند. (بحار الانوار ج 93 ص 331 )

19- خوشا بحال روزه داران

قال رسول الله صلى الله علیه و آله

«طوبى لمن ظما او جاع لله اولئک الذین یشبعون یوم القیامة » ؛

رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: خوشا بحال کسانى که براى خدا گرسنه و تشنه شده اند اینان در روز قیامت سیر مى شوند.

(وسائل الشیعه، ج 7 ص 299، ح 2. )

20-مژده به روزه داران

قال الصادق علیه السلام

«من صام لله عزوجل یوما فى شدة الحر فاصابه ظما و کل الله به الف ملک یمسحون وجهه و یبشرونه حتى اذا افطر.»

امام صادق علیه السلام فرمود: هر کس که در روز بسیار گرم براى خدا روزه بگیرد و تشنه شود خداوند هزار فرشته را مى گمارد تا دست به چهره او بکشند و او را بشارت دهند تا هنگامى که افطار کند.

(الکافى، ج 4 ص 64 ح 8)

21-شادى روزه دار

قال الصادق علیه السلام

«للصائم فرحتان فرحة عند افطاره و فرحه عند لقاء ربه»

امام صادق علیه السلام فرمود: براى روزه دار دو سرور و خوشحالى است:

1 - هنگام افطار 2 - هنگام لقاء پروردگار (وقت مردن و در قیامت)

(وسائل الشیعه، ج 7 ص 290)

22-بهشت و باب روزه دارن

قال رسول الله صلى الله علیه و آله

«ان للجنة بابا یدعى الریان لا یدخل منه الا الصائمون.»

رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: براى بهشت درى است بنام (ریان) که از آن فقط روزه داران وارد مى شوند.

«وسائل الشیعه، ج 7 ص 295، ح 31.»

23-دعاى روزه داران

قال الکاظم (علیه السلام)

«دعوة الصائم تستجاب عند افطاره » ؛ امام کاظم (علیه السلام) فرمود: دعاى شخص روزه دار هنگام افطار مستجاب مى شود.

(بحار الانوار ج 92 ص 255 ح 33)

24-بهار مومنان

قال رسول الله (صلى الله علیه و آله)

«الشتاء ربیع المومن یطول فیه لیله فیستعین به على قیامه و یقصر فیه نهاره فیستعین به على صیامه.»

رسول خدا (صلى الله علیه و آله) فرمود: زمستان بهار مومن است از شبهاى طولانى اش براى شب زنده دارى واز روزهاى کوتاهش براى روزه دارى بهره مى گیرد.

(وسائل الشیعه، ج 7 ص 302، ح 3)

25-روزه مستحبى

قال الصادق (علیه السلام) «من جاء بالحسنة فله عشر امثالها من ذلک صیام ثلاثة ایام من کل شهر.»

؛امام صادق علیه السلام فرمود: هر کس کار نیکى انجام دهد ده برابر آن پاداش دارد و از جمله آنها سه روز روزه در هر ماه است. (وسائل الشیعه، ج 7، ص 313، ح 33 )

26-افطارى دادن

قال الصادق (علیه السلام) :«من فطر صائما فله مثل اجره»

امام صادق (علیه السلام) فرمود: هر کس روزه دارى را افطار دهد، براى او هم مثل اجر روزه دار است.

(الکافى، ج 4 ص 68، ح )1

27-افطارى دادن

قال الکاظم (علیه السلام) «فطرک اخاک الصائم خیر من صیامک.»

امام کاظم (علیه السلام) فرمود: افطارى دادن به برادر روزه دارت از گرفتن روزه (مستحبى) بهتر است.

(الکافى، ج 4 ص 68، ح 2)

28-روزه خوارى

قال الصادق (علیه السلام) : «من افطر یوما من شهر رمضان خرج روح الایمان منه»

امام صادق (علیه السلام)فرمود: هر کس یک روز ماه رمضان را (بدون عذر)، بخورد - روح ایمان از او جدا مى شود .(وسائل الشیعه، ج 7 ص 181)

29-رمضان ماه خدا

قال امیرالمۆمنین

«شهر رمضان شهر الله و شعبان شهر رسول الله و رجب شهرى»

امام على (علیه السلام) فرمود: رمضان ماه خدا و شعبان ماه رسول خدا و رجب ماه من است. (وسائل الشیعه، ج 7 ص 266، ح 23.)

30-رمضان ماه رحمت

قال رسول الله (صلى الله علیه و آله)

«… و هو شهر اوله رحمة و اوسطه مغفرة و اخره عتق من النار.»

رسول خدا (صلى الله علیه و آله) فرمود: رمضان ماهى است که ابتدایش رحمت است و میانه اش مغفرت و پایانش آزادى از آتش جهنم. (بحار الانوار، ج 93، ص 342)

31-فضیلت ماه رمضان

قال رسول الله (صلى الله علیه و آله) :«ان ابواب السماء تفتح فى اول لیلة من شهر رمضان و لا تغلق الى اخر لیلة منه»

رسول خدا (صلى الله علیه و آله) فرمود: درهاى آسمان در اولین شب ماه رمضان گشوده مى شود و تا آخرین شب آن بسته نخواهد شد. (بحار الانوار، ج 93، ص 344 )

32-اهمیت ماه رمضان

قال رسول الله (صلى الله علیه و آله) : «لو یعلم العبد ما فى رمضان لود ان یکون رمضان السنة»

رسول خدا (صلى الله علیه و آله) فرمود:اگر بنده «خدا» مى دانست که در ماه رمضان چیست [چه برکتى وجود دارد] دوست مى داشت که تمام سال، رمضان باشد. (بحار الانوار، ج 93، ص 346)

33-قرآن و ماه رمضان

قال الرضا (علیه السلام)

«من قرا فى شهر رمضان ایة من کتاب الله کان کمن ختم القران فى غیره من الشهور.» ؛

امام رضا (علیه السلام) فرمود: هر کس ماه رمضان یک آیه از کتاب خدا را قرائت کند مثل اینست که درماههاى دیگر تمام قرآن را بخواند. (بحار الانوار ج 93، ص 346)

34-شب سرنوشت ساز

قال الصادق (علیه السلام)

«راس السنة لیلة القدر یکتب فیها ما یکون من السنة الى السنة.»

امام صادق (علیه السلام) فرمود: آغاز سال (حساب اعمال) شب قدر است. در آن شب برنامه سال آینده نوشته مى شود. (وسائل الشیعه، ج 7 ص 258 ح 8)

35-برترى شب قدر

قیل لابى عبد الله (علیه السلام)

«کیف تکون لیلة القدر خیرا من الف شهر؟ قال: العمل الصالح فیها خیر من العمل فى الف شهر لیس فیها لیلة القدر.» ؛ از امام صادق (علیه السلام) سوال شد:

چگونه شب قدر از هزار ماه بهتر است؟

حضرت فرمود: کار نیک در آن شب از کار در هزار ماه که در آنها شب قدر نباشد بهتر است. (وسائل الشیعه، ج 7 ص 256، ح 2 )

36-تقدیر اعمال

قال الصادق (علیه السلام)

«التقدیر فى لیلة تسعة عشر و الابرام فى لیلة احدى و عشرین و الامضاء فى لیلة ثلاث و عشرین.» ؛

امام صادق (علیه السلام) فرمود: برآورد اعمال در شب نوزدهم انجام مى گیرد و تصویب آن در شب بیست و یکم و تنفیذ آن در شب بیست سوم. (وسائل الشیعه، ج 7 ص 259)

37-احیاء شب قدر

عن فضیل بن یسار قال: «کان ابو جعفر (علیه السلام) اذا کان لیلة احدى و عشرین و لیلة ثلاث و عشرین اخذ فى الدعا حتى یزول اللیل فاذا زال اللیل صلى. »

فضیل بن یسار گوید: امام باقر (علیه السلام) در شب بیست و یکم و بیست سوم ماه رمضان مشغول دعا مى شد تا شب به سر آید و آنگاه که شب به پایان مى رسید نماز صبح را مى خواند. (وسائل الشیعه، ج 7، ص 260، ح 4)

38-زکات فطره

قال الصادق (علیه السلام)

«ان من تمام الصوم اعطاء الزکاة یعنى الفطرة کما ان الصلوة على النبى (صلى الله علیه و آله) من تمام الصلوة.»

امام صادق (علیه السلام) فرمود: تکمیل روزه به پرداخت زکات یعنى فطره است، همچنان که صلوات بر پیامبر (صلى الله علیه و آله) کمال نماز است. «وسائل الشیعه، ج 6 ص 221، ح 5»

39- امام صادق (علیه السلام)

اَمّا العِلَّةُ فِى الصِّیامِ لِیَستَوِىَ بِهِ الغَنىُّ وَالفَقیرُ وذلِكَ لأِنَّ الغَنىَّ لَم یَكُن لِیَجِدَ مَسَّ الجُوعِ فَیَرحَمَ الفَقیرَ لاَِنَّ الغَنىُّ كُلَّما اَرادَ شَیئا قَدَرَ عَلَیهِ…

علت روزه گرفتن آن است كه به سبب آن ثروتمند و فقیر برابر شوند؛ زیرا ثروتمند، گرسنگى را احساس نكرده تا به فقیر رحم كند. چرا كه ثروتمند هرگاه چیزى بخواهد مى تواند فراهم كند. (من لا یحضره الفقیه، ص 73، ج 2)

40 - رسول الله (صلى الله علیه و آله)

اِنَّ لِلجَنَّةِ باباً یُدعى اَلرَّیّانَ لایَدخُلُ مِنهُ اِلاّ الصّائِمونَ

بهشت را درى است كه ریّان نامیده مى شود از آن در، جز روزه داران وارد نشوند.

معانى الأخبار، ص 409

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

برای مادرم

وقتی به تو می‌اندیشم، از دست‌های تهی خویش شرمسار می‌شوم و بغضی که هر از گاهی میهمان گلوی خشک و گرفته‌ام است، آرام‌آرام می‌شکند و بر پهنای صورت گنهکارم می‌لغزد و جاری می‌شود. یک دنیا قافله اشک و آه و ماتم! پس با همین شبنم‌های دل گرفته وضوی عاشقی می‌کنم و به نام یگانه عالم و به یاد تو که نگین آفرینش تمام بانوان عالمی، می‌نگارم باشد که قبول آید و در نظر افتد و زیر لب با خود زمزمه می‌کنم که:

وضو گرفت دلم تا دوباره قصه بگوید فقط غزل بسراید به نذر حضرت زهرا(س)

پس ای بانو! با کدام واژه به استقبال تو آمد آن همه صبوری. تو که در بهرای خودت آن‌قدر زیبا غزل صبر سرودی که همه فرشتگان خدا انگشت صبر بر دهان حیرت خود برگرفتند. دل داغدار من به تمام قامت به احترام تو می‌ایستد و در زاویه اندیشه‌هایش به شکیبایی تو فکر می‌کند آن روزها که چشم به جهان گشودی، شاهد رنج‌ها و غربت‌های پدر بودی تو دست در دست خدیجه(س) مهربان‌ترین پناهگاه پدرت، کودکی‌ات را آغاز نمودی و بازی‌های کودکانه و شیرینت با سنگ‌های داغ شعب ابی طالب آغاز گردید. آنجا بود که اولین قدم‌هایت را برای حمایت از دین خدا برداشتی و یکی از طلایه‌داران پرچم اسلام شدی!

پس از آن نیز در روزگار کودکی‌ات که غم فقدان خدیجه رسول خدا را آزار می‌داد، تو بودی که با دامن پرمهرت جای خالی مادر را با عطر یار او برای پدر پر می‌کردی از همان روزها دستان پر محبتت سایبانی شدند برای غم‌های آتشین پدرت، آن روزها با هر سلام خورشید، کوله‌باری از امید و لبخند را بر دوش دل پیامبر خدا می‌نهادی و او را راهی شهر خاموش خفاشان کوردل می‌کردی تا با عنایت آفریدگار بی‌همتا و همت طلایی روح بلند و مسیحایی‌اش، دستگیر طوفان‌زدگان کشتی غفلت و جهالت باشد و مردگان کوردل را با انوار پرتلاطم اسلام دم مسیحایی ببخشد اما هنگام غروب که به خانه بازمی‌گشت، بقچه تنهایی‌اش پُر بود از تهمت و تهدید و تحقیر و جسمش انباشته از خاکروبه‌هایی که مزد عرق پیشانی و پینه‌های دستان خسته‌اش بودند و تو آنجا با اشک‌های الماس‌گونه‌ات، غم‌های رنگارنگ او را می‌زدوددی و با دستانت، آرام‌بخش لحظه‌های غربتش می‌شدی.

پس چه زیبا ماردی مهربان برای پدر تنهایت لقب گرفتی؛ که این مدال افتخاری بود که عجیب برازنده قامت و استقامت تو شد پس از این همه دلدادگی‌ها باز هم رد پای حضور تو در سطر سطر تاریخ پیامبری می‌درخشد. هنوز تاول‌هی شعب ابی طالب روح کودکانه‌ات را شکنجه می‌داد که تقدیر بر هجرت شما رأی مثبت داد و تو با یک دنیا قصه تلخ از شهر و مردمانش، ماجرای داندان شکسته پدرتع خون‌بهای سخت و گران شهیدان عروج گرفته‌ای چون عمار و یاسر و سمیه و با تمام نخل‌های سربریده شهرت که هر کدامشان شهادت می‌دادند که بر کینه‌توزی‌هایی که بر پدرت حکم‌فرما کردند، از آن دیار وداع نمودی و به همراهی ناخدای عشق و ایمان، دریای پرتلاطم هجرت را پیمودی و پس از آن در ساحل چشم‌های شهر میدنه به آرامشی مدنی رسیدی!

روزهای پرتلاش مدینه، جبهه‌های جنگ جهاد و جلال، اتحاد عجیبی را بین مسلمانان منعقد کرده بود و سرود برابری و برادری ذکر لب‌های خشکیده و ترک‌زده‌شان شده بود و هر کس فقط به عشق اسلام خانه و خاک و خون خود را با برادر دینی‌اش تقسیم می‌ساخت و چه روزهای شیرینی بود این همه شیدایی!

پس از آنکه آرامش در هر خانه‌ای را کوبید و برای چند صباحی میهمان شد، زیباترین شاه‌بیت غزل هستی، علی(ع) که نامش لرزه بر اندام نااهلان می‌انداخت و دلگرمی اهل دلان می‌شد، هر چه داشت در طبق اخلاص و ایمان گذاشت و تو را که قشنگ ترین مثنوی تاریخ بودی، از پیامبر خواستگاری کرد تا میزبان عشق آسمانی‌اش شوی، فقط خود خدا می‌داند که فرشتگان معراجش چگونه میثاق سبز تو را در آسمان‌ها جشن گرفتند و جبرئیل از پیش آنها این پیام تبریک را به تو رسانید و تو بانوی نُه ساله خانه علی شدی! به راستی که اگر نبود وجود طهورایی تو، چه کسی در تمام خلقت از ابتدا تا انتها می‌توانست لایق آن همه عشق و شیدایی علی شود و اگر نبود علی که مصداق «حبل‌المتین» چه کسی هم‌کف تو در این عالم خاکی پیدا می‌شد که تو و علی هیچ‌کدام هم‌جنس زمینیان نبودید!!!

پس از آن میثاق سبز در میعادگاه عشق، تو نه بهار از عمر پرگوهرت را در کنار علی زیستی و عاشقی کردی با نان و نمک علی عاشقانه ساختی و علی را هزاران رمتبه شرمسار شکیبایی‌ات کردی. هنگامی که با دستان تهی شرمنده شکم‌های خالی تو و فرزندانت می‌شد، تو دختر برگزیده‌ترین معشوقه خدا بودی اما در تمام گرسنگی‌ها و خستگی‌ها، لب جز به تسبیح و تقدیس ذات مقدس خداوند عزوجل باز نفرمودی. اگرچه روزهای بسیار ضعف و گرسنگی عزیزانت خنجری می‌شد بر قلب مهربان مادری‌ات اما گل‌های عزیزت را نیز همچنان خودت و پدرشان وارسته از هیاهوی دنیا بار آوردی پس چه شقایق‌ها واطلسی‌ها و رازقی‌هایی به گلستان گل نشناس دنیا هدیه فرمودی که قصه پرپرشدنشان حدیثی است چون مثنوی «یاس کبودب که فعلاً در کنار زاویه ذاهن من بماند تا بعد!

ستاره‌های نبوت، زبان لال دلم را کمک کنید تا بگوید از استقامت مادرتان!

به هر حال کم‌کم روزگار مدینه طوفانی شد و آرامش دستخوش رحلت روح آسمانی پدرت. روزهای واپسین عمر گران‌بهای پیامبر بود و تو رغق در غم‌های رنگارنگ روزگار که هر کدام آتش بود بر خلوت‌سرای دلت با غم رفتن پدر، غم بی‌پناهی علی، غم… تا آنگاه که بر بالین پیامبر پیک سروش «رحمت للعالمین» خبر هجرت قریب خودت را در گوشت زمزمه کرد و آنجا بود که دلت آرام گرفت با یاد وصال! پس در آخرین لحظات، رسول اکرم افتخار همراهی را فقط به تو که مادر غم‌هایش بودی به علی که برادر و وصی او بود، و به فرزندانت که امانتدار واقعی او بودند، بخشید و پیامبر دستان تو را در دستان باصلابت علی گذاشت و برای آخرین بار باز هم سفارش تو را به تکیه‌گاه زندگی‌ات فرمود وبر سخنان قبلی خود اصرار کرد که فاطمه روح من است پاره وجود من است او را به تو می‌سپارم پس از آن روح بلند او به آسمان عروج کرد همانجا که فرشتگانش بیش از زمینیان به حضور او مشتاق بودند.

از همان لحظات که فریاد وامحمدا، واجدا یا رسول الله زینت‌بخش فضای سبز خانه‌ات شد، باران سیاه فتنه باریدن گرفت علی با بغضی غمگین مغشول تغسیل و تدفین پیامبر بود که دست‌هایی در سقیفه شهرت، پیمان بستند برای شکستن حرمت اسلام و حریم تو!

از همان روزها که پیکر مطهر رسول خدا درخاک مدینه میهمان شد، دین اسلام در همان خاک غریب ماند. تو با تمام اهل خانه‌ات، لباس سیاه عزا به تن داشتی که دستان سیاهی بر در خانه‌ات کوبیدند و شوهرت را خواستند تا به مسجد شهر بیاید و با خلیفه پدرت بیعت کند.

جواب اهل خانه تحیر بود و تعجب پاسخ شما حدیث از حقیقت علی، ماجرای غدیر، حدیث ثقلین و آیه تطهیر اما قساوت این کوردلان متانت چه می‌فهمید حق چه می‌دانست آنها آمده بودند تا گدایی کنند حق نداشته‌شان را که در مورد بخشش شما اهل‌بیت سخن‌سرایی گوش فلک را پر کرده بود، اما آنها این بار به غلط گدایی را چاره راه می‌دانست اصلاً چرا گدایی آمده بودند چپاول کنند، غارت کنند، به سرقت ببرند چیزی که هیچ حقی در آن نداشتند پس آتش آورد و واسطه کردند آنگاه فهمیدند تو برای دفاع از حریم ولایت به پشت در آمدی تمام کینه‌هایی که در این سال‌ها پشت دروازه‌های دل سیاهشان انباشته کرده بودند را به یکبار در ضربه‌ای خلاصه کردند و در و دیوار و دو و آتش را دستور دادند تا یکجا از تو و شوهر مظلومت انتقام بگیرند و تو که اسوه شجاع بودی و استقامت، هر چه داشتی حتی کودک شش‌ماهه خود را در طبق اخلاص گذاشتی و همه را همانجا تقدیم به عشق عالمیان، خدای یگانه کردی!

در یک لحظه ضربه سنگین آن سنگ‌دلان بند دلت را پاره کرد. چه زود فراموش کردند حرمت این خانه را مگر نه پیامبر روزی سه مرتبه بر اهل یان خانه سلام می‌کرد و سلام خدا و فرشتگان را می‌رساند و مگر نه که می‌فرمود:

«انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت ویطهرکم تطهیرا»

چه‌قدر ارزان فروختید خود را و چه خون‌بهای گزافی دادند برای خلافت چندروزه دنیای‌شان شکستن حریم اهل بیت خدا، هتک حرمت به دختر پیامبر خدا، چه جرأت و جسارتی بود در جسم پلیدشان!

تو همانجا پشت در با خون دلت وضوی عشق ساختی و تکبیر گفتی و سجده شکر کردی به یمت قبول قربانی‌ات و سجده‌ات را در میان کوچه‌ها ادامه دادی که اگر نبود تازیانه‌های وحشیانه آن گروه خفاشان همانجا سجده سرخت غزل شبه وصال می‌خواند! علی را دیدی بین آن جماعت؛ ولی ای وای چرا دستان او را به ریسمان کشیده بودند مگر این علی همان فاتح جنگ‌های خیبر و خندق نیست که در مورد او رسول خدا فرمود: «ضربه علی یوم الخندق افضل من عباده الثقلین» مگر تا چنید پیش پدرت تو را به دست‌های فرشته‌ای علی نسپرده بود اما این دست‌های غریب که حالا خود محتاج دست‌های پرفروغ تو شده بودند، پس ندای حقیقت سر دادی یک بار دیگر مگر نه علی حزب الله است یعنی حزب علی حزب خداست و حزب دشمنان علی، دشمنان خدا؟ اما حیف آن جماعت که فقط تربت سائیدن بر پیشانی پینه‌بسته‌شان را آموخته بودند، تمام دست و پا زدن‌هایشان برای نابودی علی بود و بس.

این علی که شأن او به قول پیامبر هم‌‌شأن کعبه بود «یا علی انت بمنزله الکعبه» این علی که تقسیم‌کننده بهشت و جهنم بود «یاعلی انت قسیم الجنة والنار» این علی مظلوم اکنون چون خورشیدی پرفروغ بر زمین شهر مدینه سر به زیر انداخته بود و با نگاهش تو را تسلی می‌داد. پس تو بلند شو و با غرور در این هجوم نامرد خفاشان خورشیدت را از آنها پس گرفتی و ماندند و مردند در حسرت بیعت با دستان مبارک علی!

به راستی کدام دست نامرد این جماعت جاهل؛ لیاقت دستان معراجی علی را داشت حتی برای لمس، چه برسد به بیعت!

علی این زیباترین نگین آفرینش. مردی که وجودش عین حقیقت بود و ظهورش همه معنویت، سکوت را سرمشق خود قرار داد و تو را با دم مسیحایی‌اش به آرامش رساند.

آن روزها گذشت و خاطره تلخ آن بیش از آنکه تو را بیازارد، علی را نابود کرد و بچه‌های کوچکش را، چرا که آنها تو را عاشقانه می‌سرودند.

پس از آن نیز هر روز با بهانه‌ای تو را آزردند، چه حکمتی بود در فهم آنها قدر زود فرمایشات پیامبر را فراموش کردند که:

«فاطمة بضعتی فمن آذاها فقد آذانی و من آذانی فقد آذی الله» یک روز فدک را از تو ستاندند و روز دیگر در کوچه‌های مدینه راه بر تو و فرزندت گرفتند و قباله فدک را که حق تو بود پاره پاره کردند، روزی دیگر بر زخم‌های دلت نمک پاشیدند و تاب گریه‌هایت را نداشتند و گلایه کردند، یک روز هم سلام تک‌سوارت را بی‌پاسخ گذاشتند و تو از غم غربت او آتش گرفتی!

اما بانوی من! دنیا دنیاست و با تمام تلخی‌ها و شیرینی‌هایش گذراست، پس گذشت؛ آنچه آنها کردند که نباید می‌کردند و گفتند آنچه نباید می‌گفتند، دزدیدند آنچه را که حق آنها نبود و ریشه اسلام را با تیشه خودخواهی‌هایشان آزردند اما چیزی که بیش از همه تو را سوزاند و خاکستر کرد، غربت علی بود و تنهایی‌اش و غربت اسلام بود که با غربت علی غریب ماند. اسلام ناب محمدی در همان روزها در کنج دیوارهای تاریخ مدینه بلکه تاریخ دنیا غریب ماند و غبار غربتش هر روز پررنگ‌تر می‌گردید و سکوت سبز علی، بیست و سه سال به حقانیت و زنده شدن اسلام یاری داد.

تو بهتر از همه خلق می‌دانی که ستاره‌های شهر پرآشوب مدینه، هر شب خسته‌تر از دیشب‌شان تاب و تحمل علی را تحسین می‌کردند آنجا که خار در چشم داشت و استخوان در گلو، اما هیچ دم بر نمی‌آورد تو دلت می‌گرفت که این مرد آسمانی، چگونه در زمین غریب مانده است؟

تنها به خاطر ما، مرد آسمان نام تو را خدای زمان در زمین نوشت

پس از آنکه علی را ترک کردی، فقط دل صبور چاه بود که با علی ماند و صبوری کرد که به راستی اگر غصه‌های علی را دل کوه و سنگ هم می‌شنید، تاب نمی‌آورد حال آب چگونه تحمل کرد خدا می‌داند!

علی این آیینه جمال و جلال و جبروت، جابر جهان صبوری کرد و استوارتر از همیشه، پاسدار دین مبین محمد امین تو شد و این امانت الهی را این امامت سبز خدا را دست به دست کرد تا به پسرت رسانید همان که منتقم خون پاک تو و فرزندانت است و حالا سال‌هاست منتظران و عاشقانش بر جاده‌ امید سر به نیایش گذاشته‌اند و هرگاه بر سجاده‌های نیازشان بغض دلشان می‌شکند، حضورش را از مهربانترین مهربان دنیا تمنا می‌کنند. چرا که او بیاید اسلام غربت گرفته‌ ما را غبارروبی می‌کند و پس ای بانو! دست‌های سبزت را بر پهلوی شکسته‌ات بگذار و خدا را به خون پاک شقایق‌هایت سوگند بده که امام ما را به فریاد دل‌های منتظرمان برساند و اسلام عزیز را عزت و افتخاری تازه بخشد.

بیا امام رهایی! بقیع ماند و سکوتش بیا که شیعه غریب است تو را به حرمت زهرا(س)

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

فضایل ده‌گانه حضرت زهرا(س) از نگاه اهل تسنن

فضایل ده‌گانه حضرت زهرا(س) از نگاه اهل تسنن

در برابر فضائل عظیم اهل بیت(ع) و مقامات فوق العاده آنها در درگاه خداوند، همیشه این دغدغه خاطر برای بعضی از افراد که در متن مسائل نیستند وجود دارد که نکند این همه فضائل نتیجه خوشبینی فوق العاده دوستان، و برداشتهای علاقمندان و عاشقان این مکتب باشد.

آنها چون به اهل بیت(ع) عشق میورزند، و همه چیز را از همین دریچه می‌بینند، هر کسی هر فضیلتی را بگوید یا احتمال دهد به آن مؤمن میشوند، خواه سند معتبری داشته باشد یا نه، و از قدیم گفتهاند:

اگر بر دیده مجنون نشینی

به غیر از خوبی لیلی نبینی!

اینجاست که برای رفع هر گونه سوء ظن از این دور افتادگان، و اطمینان خاطر بیشتر دوستان و نزدیکان، به منابع دیگران مراجعه می‌کنیم، و اهل بیت پیامبر(ص) را در آئینه افکار و کتابها و نوشته‌های معروف و مشهور و دست اول آنها مشاهده می‌کنیم.

در مجموع این نوشتار حتی یک روایت از منابع شیعه نقل نشده، و در میان اهل سنت نیز به سراغ کتابهائی رفته‌ایم که از معروفترین و مهمترین کتب حدیث و تاریخ و تفسیر آنها است.

1. برترین بانوی جهان

در روایات فراوانی که در منابع معروف اهل سنت آمده تصریح شده است که فاطمه زهرا(س) افضل زنان جهان بود، آن سخنی است که پیغمبر اکرم(ص) آن را به تعبیرات مختلف بیان فرموده است:

«اِنَّ اَفْضَلَ نِساءِ اَهْلِ الْجَنَّةِ خَدیجَةُ بِنْتُ خُوَیْلِد، وَ فاطِمَةُ بِنْتُ مُحَمَّد، وَ مَرْیَمُ بِنْتُ عِمْرانَ، وَ آسِیَةُ بِنْتُ مُزاحِم;(1)

برترین زنان بهشت خدیجه دختر خویلد، و فاطمه دختر محمّد، و مریم دختر عمران، و آسیه دختر مزاحم [همسر فرعون]».رسوا خدا: هنگامی که مشتاق آن میوه‌های بهشتی می‌شوم، فاطمه را می‌بوسم و از بوی او بوی تمام آن میوه‌ها را که در آن شب خوردم استشمام می‌کنم

2. بانوی بهشتی

نخستین سنگ بنای وجود انسان، انعقاد نطفه اوست، چرا که به هر حال نطفه است که قسمت مهمی از ارزش‌های وجودی انسان را در بر دارد، و به همین دلیل در روایات اسلامی دستورهای زیادی وارد شده که این سنگ زیر بنا درست نهاده شود.

هنگامی که به تاریخ زندگی بانوی اسلام فاطمه زهرا(علیها السلام) مراجعه می‌کنیم می‌بینیم او در این زمینه یک وضع استثنائی دارد که در تاریخ شخصیت‌های بزرگ جهان اعم از مرد و زن بی نظیر است، بهتر است این سخن را از زبان پیغمبر اکرم(صلی الله علیه وآله) بشنویم:

ابن عباس می‌گوید: پیغمبر اکرم(صلی الله علیه وآله) زیاد فاطمه را می‌بوسید، روزی عایشه عرض کرد: شما زیاد فاطمه را می‌بوسید؟

رسول خدا(صلی الله علیه وآله) فرمود: (این دلیلی دارد) در شب معراج هنگامی که جبرئیل مرا وارد بهشت کرد، از تمام میوه‌های بهشتی به من داد، و از عصاره آنها نطفه فاطمه در رحم خدیجه منعقد شد.

«فَاِذَا اشْتَقْتُ لِتِلْکَ الثِّمارِ قَبَّلْتُ فاطِمَةَ فَاَصَبْتُ مِنْ رائِحَتِها جَمِیعَ تِلْکَ الثِّمارِ الَّتی اَکَلْتُها;(2) هنگامی که مشتاق آن میوه‌های بهشتی می‌شوم، فاطمه را می‌بوسم و از بوی او بوی تمام آن میوه‌ها را که در آن شب خوردم استشمام می‌کنم».

3. فاطمه(علیها السلام) محبوب ترین افراد نزد پیامبر(صلی الله علیه وآله)

در حدیثی از زبان عایشه می‌خوانیم که می‌گوید:

«ما رَاَیْتُ اَحَداً اَشْبَهَ کَلاماً وَ حَدِیثاً مِنْ فاطِمَةَ بِرَسُولِ اللهِ(صلی الله علیه وآله) وَ کانَتْ اِذا دَخَلَتْ عَلَیْهِ رَحَّبَ بِها، وَ قامَ اِلَیْها، فَاَخَذَ بِیَدِها فَقَبَّلَها، وَ اَجْلَسَها فِی مَجْلِسِهِ;(3) من هیچ کس را در سخن گفتن از فاطمه شبیه تر به رسول خدا(صلی الله علیه وآله) ندیدم، هنگامی که وارد بر پدر می‌شد به او خوش آمد می‌گفت، و در برابر دخترش فاطمه بر می‌خاست، دست او را می‌گرفت و می‌بوسید، و او را در جای خود می‌نشاند».

4. مقام قرب فاطمه(علیها السلام) در پیشگاه خدا

در «صحیح ترمذی» از پیغمبر اکرم(صلی الله علیه وآله)نقل می‌کند که فرمود:

«اِنَّما فاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّی یُؤْذِینِی ما آذاها وَ یَنْصَبُنِی ما نَصَبَها;(4) فاطمه پاره تن من است، آنچه او را آزار دهد مرا آزار می‌دهد و آنچه او را به زحمت افکند مرا به زحمت می‌افکند».

بدیهی است علاقه پدر و فرزندی هرگز نمی‌تواند چنین پدیده ای را توجیه کند، زیرا پیغمبر به عنوان «رسول الله» چیزی را اراده نمی‌کند جز آنچه خدا اراده کند، و هماهنگی خشنودی و رضای فاطمه با خشنودی و رضای خدا و پیامبر دلیلی جز محو اراده او در اراده و خواست خدا ندارد.

این نکته نیز شایان دقت است که معمولا جمله «فاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّی» را به معنای فاطمه پاره تن من است، تفسیر و ترجمه می‌کنند، در حالی که در این جمله سخنی از تن در میان نیست، بلکه مفهوم حدیث این است که فاطمه(علیها السلام)پاره ای از وجود و هستی پیامبر(صلی الله علیه وآله) است، هم از نظر جسمی و هم روحی، در خود روایات نیز شاهد بر این معنا داریم که به خواست خدا خواهد آمد.

5. زهد و ایثار فاطمه(علیها السلام)

ابن حجر و دیگران در روایتی از پیغمبر اکرم(صلی الله علیه وآله) نقل کرده اند، او هنگامی که از سفر باز می‌گشت نخست به سراغ دخترش فاطمه زهرا(علیهاالسلام) می‌آمد، و مدتی نزد او می‌ماند، ولی یک بار برای فاطمه زهرا(علیهاالسلام) دو دستبند از نقره و همچنین یک گردنبند و دو گوشواره ساخته بودند، و پرده ای بر در اطاق آویزان کرده بود.

هنگامی که پیامبر(صلی الله علیه وآله) وارد شد و این منظره را دید بیرون آمد در حالی که آثار غضب در چهره اش نمایان بود، به مسجد آمد و بر منبر نشست.

فاطمه(علیها السلام) دانست که ناخشنودی پیغمبر(صلی الله علیه وآله) به خاطر همان مختصر زینت است، همه را نزد پدر فرستاد تا در راه خدا صرف کند.

هنگامی که چشم پیامبر(صلی الله علیه وآله) به آن افتاد سه بار فرمود:

«فَعَلَتْ، فِداها اَبُوها».(5)

فاطمه آنچه را که می‌خواستم انجام داد، پدرش به فدایش باد.
هر زمان زکریا وارد محراب او می‌شد غذای مخصوصی در آن جا می‌دید. از او پرسید: ای مریم! این را از کجا آورده ای؟ گفت: این از سوی خداست، خداوند به هر کس بخواهد بی حساب روزی می‌دهد

6. مقام علمی فاطمه(علیهاالسلام)

در «مسند احمد» از امّ سلمه (یا طبق روایتی ام سلمی) چنین آمده : وقتی فاطمه(علیهاالسلام) به همان بیماری که به وفاتش منتهی گشت، بیمار شد من از او پرستاری می‌کردم، روزی حالتش را از همه روز بهتر دیدم، علی(علیه السلام) به دنبال کاری رفته بود، فاطمه(علیها السلام) به من فرمود: آبی بیاور تا غسل کنم، آب آوردم و او غسل کرد، غسلی که بهتر از آن ندیده بودم.

سپس فرمود: لباس‌های تازه ای برای من بیاور، لباس‌ها را آوردم و به او دادم، و او پوشید.

سپس فرمود: بسترم را در وسط اطاق بیفکن، من این کار را کردم، او دراز کشید و رو به قبله کرد، و دستش را زیر صورتش گذاشت، سپس فرمود: ای ام سلمه! [ام سلمی] من الان از دنیا می‌روم (و به ملکوت اعلا می‌شتابم) در حالی که پاک شده ام، کسی روی مرا نگشاید. این سخن گفت و چشم از جهان پوشید!(6)

این حدیث به خوبی نشان می‌دهد که فاطمه از لحظه مرگش آگاه و با خبر بوده، و بی آن که نشانه‌های آن در او باشد، آماده رحلت از این جهان گشت، و از آن جا که هیچ کس لحظه مرگ را جز به تعلیم الهی نمی‌داند این نشان می‌دهد که از سوی خدا به او الهام می‌شد.

آری، روح او با عالم غیب مربوط بود، و فرشتگان آسمان با او سخن می‌گفتند.

به علاوه مطابق روایات گذشته حتی او از مریم دختر عِمران و مادر حضرت عیسی برتر بود، و همین امر کافی است، زیرا قرآن با صراحت می‌گوید: مریم با فرشتگان خدا سخن می‌گفت، آیات متعددی در این زمینه در سوره مریم و آل عمران وجود دارد.

بنابراین فاطمه(علیها السلام) دخت گرامی پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله) به طریق اولی باید بتواند با فرشتگان آسمان هم سخن شود.(7)

7. کرامات فاطمه زهرا(علیها السلام)

بسیاری از مفسّران اهل سنّت مانند زمخشری و سیوطی در ذیل آیه شریفه :

«(کُلَّمَا دَخَلَ عَلَیْهَا زَکَرِیَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقاً قَالَ یَا مَرْیَمُ أَنَّی لَکِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللهِ إِنَّ اللهَ یَرْزُقُ مَنْ یَشَاءُ بِغَیْرِ حِسَاب);(6) هر زمان زکریا وارد محراب او می‌شد غذای مخصوصی در آن جا می‌دید. از او پرسید: ای مریم! این را از کجا آورده ای؟ گفت: این از سوی خداست، خداوند به هر کس بخواهد بی حساب روزی می‌دهد».

از جابربن عبدالله نقل کرده اند که : رسول خدا(صلی الله علیه وآله) چند روز بود غذایی نخورده بود، و کار بر او مشکل شد، به منزل همسرانش سر زد هیچ کدام غذایی نداشتند، سرانجام به سراغ دخترش فاطمه(علیها السلام)آمد و فرمود: دخترم! غذایی داری من تناول کنم زیرا گرسنه ام؟

عرض کرد: نه بخدا سوگند!

هنگامی که رسول خدا(صلی الله علیه وآله) از نزد او خارج شد، زنی از همسایگان دو قرص نان و مقداری گوشت برای فاطمه(علیها السلام)هدیه آورد، و او آن را گرفت و در ظرفی گذاشت و روی آن را پوشاند و گفت: بخدا سوگند رسول الله(صلی الله علیه وآله) را بر خود و فرزندانم مقدم می‌دارم!

و این در حالی بود که همه گرسنه بودند.

حسن و حسین را به سراغ پیامبر(صلی الله علیه وآله) فرستاد و از او دعوت کرد به خانه بیاید.

عرض کرد: فدایت شوم، چیزی خداوند برای ما فرستاده، و من آن را برای شما ذخیره کرده ام.

پیامبر(صلی الله علیه وآله) فرمود: بیاور. و او ظرف غذا را نزد حضرت آورد. هنگامی که پیغمبر سر ظرف را برداشت مملو از نان و گوشت بود، هنگامی که فاطمه آن را دید در تعجب فرو رفت، و فهمید این نعمت و برکتی است از سوی خدا، شکر آن را بجا آورد و بر پیامبر(صلی الله علیه وآله) درود فرستاد.

پیغمبر(صلی الله علیه وآله) فرمود: دخترم! این را از کجا آورده ای؟

عرض کرد:

«(هُوَ مِنْ عِنْدِ اللهِ إِنَّ اللهَ یَرْزُقُ مَنْ یَشَاءُ بِغَیْرِ حِسَاب); این از سوی خداست، خداوند به هر کس بخواهد، بی حساب روزی می‌دهد!».

پیامبر(صلی الله علیه وآله) شکر خدا را بجا آورد و این جمله را فرمود:

«اَلْحَمْدُ للهِِ الَّذِی جَعَلَکَ شَبِیهَةً بِسَیِّدَةِ نِساءِ بَنِی اِسْرائِیلَ».

شکر می‌کنم خدایی را که تو را شبیه [مریم] بانوی زنان بنی اسرائیل قرار داد.

او را فاطمه نام نهاده، زیرا خداوند او و دوستانش را از آتش دوزخ باز داشته است
8. نخستین کسی که وارد بهشت می‌شود!

ذهبی در «میزان الاعتدال» آورده است که پیغمبر اکرم(صلی الله علیه وآله) فرمود:

«اَوَّلُ شَخْص یَدْخُلُ الْجَنَّةُ فاطِمَةُ(علیها السلام);(7) نخستین کسی که وارد بهشت می‌شود، فاطمه است!».

9. نام‌های پرمعنای فاطمه(علیها السلام)

از احادیث بر می‌آید که نامگذاری فاطمه زهرا(علیها السلام) بوسیله حکیم علی الاطلاق یعنی خدای عالم انجام گرفته است.

از سوی دیگر «فاطمه» از ماده «فطم» (بر وزن حتم) به معنای بازگرفتن کودک از شیر مادر است، سپس به هر گونه بریدن و جدایی اطلاق شده است.

در حدیثی از پیغمبر اکرم(صلی الله علیه وآله) آمده است که فرمود:

«اِنَّما سَمَّاهَا فَاطِمَة لاَِنَّ اللهَ فَطَمَها وَ مُحِبِّیها عَنِ النّارِ;(8) او را فاطمه نام نهاده، زیرا خداوند او و دوستانش را از آتش دوزخ باز داشته است».

از این تعبیر استفاده می‌شود که نامگذاری بانوی اسلام به این نام، از سوی خداوند صورت گرفته، و مفهومش این است که خدا وعده داده است او و کسانی که او را دوست دارند و در خط مکتب او باشند هرگز به دوزخ نروند.

10. هدیه پیامبر(صلی الله علیه وآله) به فاطمه(علیها السلام)

غیر از هدایای فوق العاده معنوی که پیغمبر اکرم(صلی الله علیه وآله) به دخترش فاطمه زهرا(علیها السلام) داد که هر کدام از دیگری گرانبهاتر و پرارزش تر بود که بعضی از آنها در تاریخ ضبط شده مانند تسبیح حضرت زهرا(علیها السلام) و بعضی را مینمی دانیم. یک هدیه به ظاهر مادی نیز به او داد و عجب این که این هدیه نیز به فرمان خدا صورت گرفت چنانکه در حدیث زیر آمده است:

سیوطی نقل می‌کند: هنگامی که آیه شریفه:

«(وَآتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ);(9) و حق نزدیکان را بپرداز!».

نازل شد، پیغمبر(صلی الله علیه وآله) فاطمه(علیها السلام) را صدا زد و سرزمین «فدک» را به او واگذار کرد.(10)

البتّه چنانکه در فصل «ماجرای غم انگیز فدک» می‌آید، بخشیدن فدک به فاطمه(علیها السلام) یک مسأله ساده نبود، پشتوانه ای بود برای مسأله ولایت علی(علیه السلام) و سندی برای تحکیم و تثبیت مقام والای این خانواده، و از این نظر یک هدیه معنوی نیز محسوب می‌شد.

پی‌نوشت‌ها:

1 . این حدیث در «مستدرک الصحیحین»، جلد 2، صفحه 497 نقل شده و سپس تصریح می‌کند که اسناد این حدیث صحیح است.

2. ذخائر العقبی، صفحه 36 .

3. مستدرک الصحیحین، جلد 3، صفحه 154 .

4. صحیح ترمذی، جلد 2، صفحه 319 .

5. الصواعق المحرقه، صفحه 109 .

6. مسند احمد بن حنبل، جلد 6، صفحه 461. این حدیث را ابن اثیر در «اسد الغابة» و جمعی دیگر در کتب خود آورده اند.

7. البتّه دلایل علمی و دانش گسترده و فوق العاده آن حضرت در روایات شیعه وضع دیگری دارد که در زندگی نامه آن بزرگوار قبلا بدان اشاره شد

8. آل عمران، آیه 37 .

9. میزان الاعتدال، جلد 2، صفحه 131 .

10. تاریخ بغداد، جلد 2، صفحه 331 .

11. اسراء، آیه 26 .

12. درّ المنثور، ذیل آیه; میزان الاعتدال، جلد 2، صفحه 288; کنزالعمّال، جلد 2، صفحه 158 .

——————————————————————————–
منبع: با تصرف و تلخیص فراوان از، زهرا(علیها السلام) برترین بانوی جهان، آیت الله العظمی مکارم شیرازی

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

پوشش فاطمه(س)، مصداق پوشش برتر

· پوشش فاطمه(س)، مصداق پوشش برتر

در تاريخ گفته شده است پيامبر در بستر آخرين بيماري كه به وفات ايشان انجاميد, از ابوذر خواست فاطمه زهرا(س) را خبر كند. ابوذر شيوه پوشش حضرت زهرا(س) را اينگونه بيان كرده است: «فَلبَسَت جِلبابَها و خَرَجَت؛ جلباب و چادر خود را پوشيد و از خانه بيرون آمد».1 همچنين درباره پوشش حضرت فاطمه(س) هنگام خروج از خانه و رفتن به مسجد براي دفاع از حقوق فدك چنين گفته شده است: « لَاثَت خِمارَها عَلَي رَأسِها و اشتَمَلَت بِجِلبابِها؛ خمار و مقنعه خويش را بر سر كرد و جلباب پوشيد».2
از شيوه پوشش حضرت فاطمه(س) به اين نكته ها پي ميبريم كه فاطمه زهرا(س) از خمار و جلباب استفاده ميكرد و جلباب, پوششي سراسري بوده كه از سر تا نوك پاي حضرت را پوشانده بود. حتي در گزارشي آمده است كه پايين چادر حضرت روي زمين كشيده مي شد.
در اين گزارشها, چگونگي حجاب حضرت زهرا(س) تبيين شده است كه بدين ترتيب مي توانيم به مصداق پوشش برتر پي ببريم كه استفاده از خمار و جلباب به عنوان پوششي سراسري است.
با توجه به آنچه ذكر شد, مي توان دريافت اندازه جلباب به گونهاي بوده كه همانند چادر در زمان ما, از بالاي سر تا پايين پا را مي پوشاند. از واژه «يدنين» نيز به اين نكته پي ميبريم كه جلو چادر باز بوده و به زنان دستور داده شده است كه آن را رها نكنند و دو طرف آن را به هم نزديك كنند؛ زيرا «يدنين» از ريشه لغوي «دنو» به معناي نزديك كردن در برابر دور كردن است.
قرآن مجيد با استفاده از تعبير «دنو» و نزديكي, به بانوان دستور داده است كه جلباب را با علاقه بپوشند تا با نوعي محافظت و دقت همراه باشد، نه مانند كسي كه به اجبار، لباس ميپوشد.3
همچنين در گزارش امسلمه و عايشه آمده است كه وقتي آيه جلباب نازل شد، زنان انصار درحالي كه كساي خود را كه سياه بود, بر خود انداخته بودند، از خانه خارج شدند.4
وقتي زنان انصار, پس از نزول آيه جلباب، عباي سياه بر سر كردند، پيامبراكرم صلی الله علیه و آله با تقرير خود, اين نوع برداشت از جلباب را تأييد كرد و اين, خود, دليل بر صحت برداشت زنان انصار از جلباب است؛ زيرا سكوت پيامبر درباره اين حكم فراگير و اثرگذار در جامعه, حجتي بر صحت عمل آنان است.
افزون بر اين دلايل، احاديثي همچون حديث نبوي صلی الله علیه و آله وجود دارد كه بيان مي كند, رسول اكرم صلی الله علیه و آله ، براي زنان هنگام روبهرو شدن با نامحرم، از چهار پوشش نام برده و خمار و جلباب را كاملاً از هم جدا كرده است.
چادر, مصداق پوشش برتر در عصر حاضر است و در قرآن و سيره زنان اهل بيت, به ويژه فاطمه زهرا(س) ريشه دارد. پيامبر, چادر را به عنوان يكي از وسايل نوزدهگانه ضروري جهيزيه براي دخترش زهرا(س) قرار داد.5 چادر سياه, بهترين و سالم ترين پوشش زن مسلمان است كه بزرگواري و فروتني زن را در برابر احكام اسلام و ارزش هاي اخلاقي به منصه ظهور مي گذارد. چادر, كمال پوشش است؛ زيرا به جهت پوشش يكنواخت و يك پارچه بدن, توجه نامحرم را جلب نميكند.
چادر, مظهر ديانت، مليت و استقلال فرهنگي زن مسلمان ايراني است و زن را در برابر نگاه هاي آلوده, حفظ ميكند. عظمت و صلابت اين نماد ديني سبب شده است استعمارگران, با فرهنگ عفاف بجنگند. زنان بايد بدانند شيطان براي رسيدن به مقاصد شوم خود، با اجراي سياست گام به گام، نخست, حجاب كامل را كه چادر است, از او ميگيرد و با ايجاد تمايل در پوشيدن چادرهاي نازك، توري، گلدار و مانند آن, او را به سمت بدحجابي و در نهايت, بي حجابي مي كشاند.6 از همين روست كه مِستِر هَمفِر, جاسوس كارآزموده انگليسي مي گويد: «بايد زنان مسلمان را فريب داد و از چادر و عبا بيرون كرد».7
فريبكاري و تلاش شيطانصفتان، نشاندهنده اثر اين سنگر نفوذناپذير است؛ زيرا چادر، پيام استقلال و آزادي زن مسلمان و سدّ راه ابتذال فرهنگي غرب است. چادر, جلوه عفاف حضرت فاطمه(س) است كه با گذشت چهارده قرن، نداي آزاديبخش او هنوز در گوش تاريخ طنينانداز است.8
گفتني است پوشش هايي چون مانتو و مقنعه, با رعايت شرايط، بخشي از حجاب اسلامي را تأمين مي كنند و يك حجاب متوسط به شمار مي آيد. به هرحال, از ميزان خشم و برافروختگي دشمنان اسلام از چادر و ممنوعيت آن در كشورهايش, مي توان اهميت و ارزش آن را دريافت.

1. مجلسي، بحارالانوار. ج 36، ص 288.
2. احمد بن علي بن ابي طالب طبرسي، الاحتجاج، ج 1، تهران، انتشارات اسوه، 1413 هـ .ق، ص 98.
3. روح الله حسينيان، حريم عفاف (حجاب، نگاه)، تهران، انتشارات سازمان تبليغات اسلامي، دي ماه 1360، چ 1، ص 63.
2. درالمنثور، ج 6، ص 659.
3. طبرسي، تفسير مجمع البيان، ج 7، ص 271.
4. روح الله حسينيان، حريم عفاف (حجاب، نگاه)، ص64.
4
5. تفسير مجمع البيان، ج 7، ص 271.
6. حسين مهدي زاده، حجاب شناسي چالش‌ها و كاوش‌هاي جديد.
7. حكايت كشف حجاب، تهران، مؤسسه قدر ولايت، ناشر فرهنگي قدر ولايت، 1380، چ 1، ص 14.
8. محمدرضا اكبري، تحليل نو و عملي از حجاب در عصر حاضر، اصفهان، انتشارات پيام عترت، 1376، چ 3، ص 81.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

حدود پوشش از منظر قرآن

· حدود پوشش از منظر قرآن

در آيه 31 سوره نور، تكاليف و دستورهايي مشخص براي تبيين بهتر كيفيت پوشش زنان آمده است:
وَقُل لِّلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَي جُيُوبِهِنَّ وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ أَوْ آبَائِهِنَّ أَوْ آبَاء بُعُولَتِهِنَّ أَوْ أَبْنَائِهِنَّ أَوْ أَبْنَاء بُعُولَتِهِنَّ أَوْ إِخْوَانِهِنَّ أَوْ بَنِي إِخْوَانِهِنَّ أَوْ بَنِي أَخَوَاتِهِنَّ أَوْ نِسَائِهِنَّ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُنَّ أَوِ التَّابِعِينَ غَيْرِ أُوْلِي الْإِرْبَةِ مِنَ الرِّجَالِ أَوِ الطِّفْلِ الَّذِينَ لَمْ يَظْهَرُوا عَلَي عَوْرَاتِ النِّسَاء وَلَا يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ مَا يُخْفِينَ مِن زِينَتِهِنَّ وَتُوبُوا إِلَي اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ.
و به زنان با ايمان بگو: «ديدگان خود را [از هر نامحرمي] فرو بندند و پاك دامني ورزند و زيورهاي خود را آشكار نگردانند, مگر آنچه كه طبعاً از آن پيداست. و بايد روسري خود را بر گردن خويش [فرو] اندازند، و زيورهايشان را جز براي شوهرانشان يا پدرانشان يا پدران شوهرانشان يا پسرانشان يا پسران شوهرانشان يا برادرانشان يا پسران برادرانشان يا پسران خواهرانشان يا زنان ]همكيش[ خود يا كنيزانشان يا خدمتكاران مرد كه از زن بينيازند يا كودكاني كه بر عورتهاي زنان وقوف حاصل نكردهاند, آشكار نكنند, و پاهاي خود را ]به گونهاي به زمين[ نكوبند تا آنچه از زينتشان نهفته ميدارند معلوم گردد. اي مؤمنان, همگي ]از مرد و زن[ به درگاه خدا توبه كنيد, اميد كه رستگار شويد. (نور: 31)
اين آيه حدود حجاب را بيان ميكند و از مهمترين آيات در اين زمينه است. در اين آيه, دستورهاي بسياري براي مردان و زنان, در جهت حفظ حريم عفاف و حجاب بيان شده است. در ابتدا به مسئله نگاه زنان اشاره و بهوسيله خطاب نوراني «وَ قُل لِلمُؤمِناتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبصارِهِنَّ» به زنان دستور فروكاستن نگاه داده شده است.
در ادامه آيه, دستورهايي مربوط به حدود حجاب بيان شده است:
1. دستور نخست اين است: «وَ لا يُبدِينَ زِينتَّهُن… .» اين حكم ويژهاي براي خانم هاست. در اين فرمان, از آنان خواسته مي شود زينت هاي خود را آشكار نسازند.
2. دستور بعدي چنين است: «وَ لْيَضْرِبنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلي جُيُوبِهِنَّ وَ…» پيداست كه پيش از نازل شدن اين آيه، روسري ها را زير گلو گره نمي زدند و گريبان و سينه هاي آنان پيدا بوده است.
3 ـ آشكار شدن زينت نزد برخي افراد مانعي ندارد كه عبارتند از: شوهران، پسران و پسران شوهر و برادران، پسران برادران، پسران خواهران, زنان, كنيزان, خدمتكاران مرداني كه [از زن] بي نيازند و كودكاني كه بر عورت زنان وقوف حاصل نكرده اند.
4. در آخر هم به زنان تذكر داده مي شود پاهاي خود را بهگونه اي به زمين نكوبند تا زينت هاي پنهانشان آشكار شود.
اين آيه, حدود و كيفيت پوشش را مشخص كرده و به پيامبر مأموريت داده است تكاليف ويژه زنان درباره روش رعايت حجاب را به آنان بگويد كه عبارتند از:
1. به زنان مسلمان بگو از نگاه هاي آلوده و حرام چشم فرو بندند.
2. دامن خود را نگه دارند (اين عبارت كنايه از رعايت عفاف و حياست).
3. به زنان بگو كه زينت هاي خود را جز آن مقدار كه آشكار است, نمايان نكنند.
4. به زنان مسلمان فرمان مي دهد كه «خمارهاي» خود را بر گريبان و سينه افكنند و آن را بپوشانند.
5. بهگونه اي راه نروند كه زينت پنهانشان آشكار شود.
گفتني است خداوند پيش از آيه 31 نور, دستورهايي درباره حفظ حريم عفاف و پاكي در جامعه, به مردان مي دهد و رسالت آنها را در اين راستا تبيين مي كند:
قُل لِّلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذَلِكَ أَزْكَي لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا يَصْنَعُونَ. (نور: 30)
به مردان با ايمان بگو: ديده فرو نهند و پاك دامني ورزند كه اين براي آنان پاكيزه تر است؛ زيرا خداوند به آنچه مي كند. آگاه است.
در شأن نزول اين آيه, از قول امام باقر(ع) آمده است: «در مدينه, جواني از انصار با زني روبه رو شد. زنان در آن زمان مقنعه ها را پشت گوش مي انداختند. جوان نگاهي به آن زن انداخت و رفت و او همچنان به راه خود ادامه مي داد. هنگامي كه زن از برابر وي رد شد، باز به زن نگاه مي كرد و راه خود را ادامه مي داد تا داخل كوچه اي شد و همچنان كه به پشت سر نگاه مي كرد, چيز تيزي كه در ديوار بود, صورت او را دريد.
هنگامي كه زن از جلو چشمش ناپديد شد، به خود آمد. ديد خون بر سر و صورتش جاري است. پيش خود گفت: به خدا سوگند، نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله مي روم و او را از واقعه آگاه ميكنم. هنگامي كه نزد پيامبر آمد و حضرت, او را به اين حالت ديد, فرمود: چه حالتي است؟ جوان داستان را براي پيامبر باز گفت. آنگاه جبرئيل بر پيامبر نازل شد و اين آيه شريفه را خواند».1

1. عبدبن علي بن جمعه العروسي الحويزي، تفسير نورالثقلين، ج 3، قم، المطبعه العلميه، ص 588؛ محمد بن يعقوب كليني، اصول كافي, ج 5، تهران، دارالكتب الاسلاميه، 1378، ص 521، ح 5.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.